PERDELERIN AÇILISI

——————————————————————————–

Fatma KAYGISIZ

Sen, sakladığım hatta hiç kapısını çalmadığım bir gizemsin nda yaşayan, solan bir gül goncası belki de koklamaya bile kıyamadığım bir nergis. Sen benim gönül damarımı çıldırtan bir kan ve aşikâr bir ağrıdan ibaretsin.



Gelmeyi veya görmeyi boÅŸ ver, seni koklamayı özlemiÅŸim aslında… Denizin maviliklerini taşıyan, aÄŸaçların kök ve her türlü kuÅŸun rengârenk tüylerindeki gizemi taşıyan kokunu. Åžimdi anlıyorum ki sen her ÅŸeyimmiÅŸsin. , ve belki de kalbimden dolup taÅŸan bir çığ…

Gülüm!..

Koklamaya bile kıyamadığım, içimde sakladığım gülüm! Senden uzakta bir de yaÄŸmur var tabi, damla damla akan, her akışında içimi param parça yıkan ve bana kan kusturan. Tek çıldırtan beni, ÅŸimdi sensiz uzun gecelerde sana aÄŸlayışım, yalvarışım ve belki de son kez içimden kopan kıvılcımların sana ulaÅŸmasını beklediÄŸim özlemlerim… Ä°ÅŸte böyle ey sevgili!

Sen benim beklediğim ve hep çağırdığım tatlı bir fırtınasın içimde. Boğulmak istediğim ve her düşünüşümde aklımı yitirmişim. Son kez soruyorum. Bu kadar acıyı dindirmek için tekrar ve hiç dönmemek üzere gelir misin?