!…
Sevinç YÜREGIR*

Kalbimin derinliklerinde yer almalıydı özgürlük…
Ya da mavi ufuklara bakarken görmeliyim onu.
Engin mavi denizlerin ufkuna ışığı vuran güneş gibi,
Kalbime doğmalıydı özgürlük…
Kalbimin derinliklerinde yer almalıydı özgürlük…
Deniz kenarında, kumsal boyunca sıra sıra ağaçlar arasında koşarken,
Ya da büyük bir ağacın dalı üzerinde kurulu küçük bir kulübede,
Gözleri ışıl ışıl parlayan çocuklar gibi huzur ve mutluluk içerisinde
Yaşarken tatmalıydım özgürlüğü…
Kalbimin derinliklerinde yer almalıydı özgürlük…
Temiz havayı ciğerlerime çekerken,
Kalbimin kıpır kıpır olduğunu
Ve rüzgâra karşı koyup,
Bağırarak, haykırarak koşarken
Hissetmeliydim özgürlüğü…
Kalbimin derinliklerinde yer almalıydı özgürlük…
Zaman zaman,
Bir balın peteğinde,
Bir gülün dalında,
Bir ayın ışığında,
Bir denizin yosununda,
Bir dağın kızıl gelinciğinde,
Ya da doğanın bağrında bulmalıydım özgürlüğümü…
Kalbimin derinliklerinde yer almalıydı özgürlük…
Küçükken, deniz kumsalına uzanıp,
Gökyüzünde süzülen martılara bakıp da
“İleride ben de en az onlar kadar hür olacağım.”
Demeliydim, söz vermeliydim kendi kendime.
Ben de haykırmalıydım, koşar adım çığlık atmalıydım ben de.
Tek kelimede gizlenen mana haznesi kadar,
Özgür, özgür, özgür olmak istemeliydim…